Nieuws uit Rosa-land
Vincent van Gelderen
Aan: Vincent van Gelderen
Van: Rosa van Dijk
Datum: donderdag 13 februari 17.33
Onderwerp: Nieuws uit Rosa-land
Liefste Neuzie,
Wat duurt het lang voor we elkaar weer zien! Onze laatste
kus is nu al 68 dagen, 4 uur, 3 minuten en 33 seconden geleden.
Een eeuwigheid dus.Waarom, oh, waarom ligt Groningen
niet hier aan het eind van de straat? Of desnoods op een
halfuurtje fietsen?
Waarom heb ik geen helikopter? Waarom zijn de treinkaartjes
niet gratis? Waarom kunnen we onszelf niet overzappen,
zoals in Star Trek?
Gelukkig heb jij nu in ieder geval een computer, dat maakt
mijn lijden iets dragelijker. Hé, idee! We kunnen een webcam
kopen. Dan kunnen we elkaar in ieder geval verliefd in de
ogen kijken, en het beeldscherm aflebberen.
Moeten we wel lang sparen, want die dingen zijn hartstikke
duur. Kun je misschien een foto van jezelf sturen? Dan zet ik
die als achtergrond op mijn computer.
Ik heb helaas geen foto voor jou.Wij hebben geen digi-camera
en mijn moeder wil er ook geen kopen.We moeten zuinig
zijn, zegt ze. Zuinig zijn is zo saai!
Ik heb echt een ernstig geldprobleem. Ik krijg maar twintig
euri zakgeld per maand, dat is véél te weinig, vooral als je verliefd
bent. Als ik één keer beltegoed koop, is het al op. En als
ik jou twee of drie keertjes mobiel bel, is dat beltegoed als
sneeuw voor de zon verdwenen.
Daarom heb je vandaag nog niks van me gehoord. De gewone
telefoon mag ik ook niet meer gebruiken. Ik heb mijn moeder
moeten reanimeren toen ze de laatste rekening zag.
Het enige wat erop zit, is dat ik kinderarbeid ga verrichten.
Een baantje zoeken dus. Ik ben er oud genoeg voor. Mijn
vriendin Carmen werkt ook al. Ze vult vakken in een supermarkt,
net zoals jij. Lijkt me maar saai. (Behalve dan natuurlijk
de chips-, snoep- en koekjesafdeling.) Een ander meisje uit
mijn klas heeft een krantenwijk. Ze moet iedere ochtend om
halfzes opstaan. Halfzes! Zomer en winter, rotweer of niet. En
dan wordt ze ook nog regelmatig achternagezeten door valse
honden. Zij verdient echt een medaille. Een andere jongen
heeft als baantje bollen pellen, bij zijn oom in Egmond. (Eerlijk
gezegd weet ik niet eens wat dat is. Zoiets als pinda’s pellen
misschien?) Lijkt me in ieder geval ook niet erg opwindend.
Leuke baantjes liggen niet voor het opscheppen. En ik ben
helaas ook nog niet ontdekt als fotomodel of filmster.
Dat wordt dus nog even armoede lijden & in lompen lopen.
Mijn grote troost is gelukkig wel gratis: jouw prachtige graffititekening
op de muur van de flat aan de overkant. No Fear! Ik
kijk er heel vaak naar. Het is echt mijn mooiste cadeau ever.
k moet nog heel vaak terugdenken aan die dag. Jij ook? Het
is een filmpje dat ik eindeloos in mijn hoofd afdraai (meestal
vertraagd, met een romantische love song erbij):
De deurbel gaat. Ik doe nietsvermoedend open, toevallig net
gekleed in een schitterende avondjurk, mijn haren tuimelen
glanzend over mijn gebruinde schouders, mijn huid is vlekkeloos
en stralend glad. Ik sper mijn hemelsblauwe ogen open,
sla mijn handen voor mijn roze gestifte lipjes en slaak een
pepermuntgeurig kreetje, als ik midden in een enorme bos
rode zoetgeurende rozen kijk. Als ik jouw aanbiddelijke neus
ertussendoor zie steken, val ik sierlijk flauw, van pure blijdschap.
Jij vangt me teder en moeiteloos op en vlijt me neer
op de bank. Ik word wakker en kijk in jouw groenbruin met
goud gespikkelde ogen. Je glimlacht je oogverblindend witte
tanden bloot (de muziek zwelt nu aan) en terwijl tranen van
geluk over mijn wangen stromen, schuif je een twintig karaats
blingbling-ring aan mijn vinger.
Ik heb het verhaal een beetje aangepast, zoals je ziet. De realiteit
was zo verschrikkelijk dat ik die probeer te verdringen:
De bel gaat. Achterdochtig doe ik de deur op een kier open,
gekleed in een uitgelebberd T-shirt en een versleten, ongelooflijk
onelegante joggingbroek van mijn moeder.Vette
slierten haar hangen om mijn hoofd, uit mijn mond komt een
knoflookwalm waar zelfs een nijlpaard van zou omvallen. Op
mijn voorhoofd prijkt een pukkel ter grootte van de Mount
Everest.Vervolgens gil ik zo hard: ‘WAT DOE JIJ NOU HIER?’ dat jij
bijna van de galerij af springt van schrik.Vervolgens wil ik je
omhelzen, ik struikel en verpletter jou en je rozen.
Ik heb het al een heleboel keer gezegd, maar ik zeg het nog
een keer: het was de mooiste dag van mijn leven, en ik ben
echt zo blij dat we alles uitgepraat hebben. Het was ongelooflijk
stom van mij om me al die rare dingen in mijn hoofd te
halen. Het had allemaal met onzekerheid te maken, dat zie ik
nu heel goed.
Nou, en dan volgen nu de nieuwtjes uit Rosa-land:
(...)
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx van
je Rozie
