Van: Rosa van Dijk
Aan: Esther Jacobs
Verzonden: 12 augustus 14.10
Onderwerp: muppermeel uit Grunningen
Hoi Es de Bes,
Dit is mijn eerste meel naar jou, vanuit het verre noorden.
Ik snap niet dat er geen wet is die bepaalt dat kinderen mogen
wonen waar ze willen. Dan hoeven ze niet zomaar met hun moeder
en stiefvader mee te verhuizen, naar een plek waar ze niemand kennen
en helemaal niet willen zijn.Ver weg van hun vrienden en van
hun vader.Als ik naar mijn vader in Eindhoven wil, moet ik minstens
drie uur met de trein!
Hoe verzint iemand het nou om in Groningen te gaan wonen? Dit is
zo ongeveer het einde van de wereld!
Het is allemaal de schuld van Alexander, hij wilde verhuizen omdat
hij hier een betere baan kon krijgen. En omdat mijn moeder in verwachting
is, moesten wij natuurlijk mee.
Telkens als ik haar bolle buik zie, heb ik de neiging om te gaan gillen.
Ze is nu echt al heel dik. Mama zegt dat het een liefdesbaby is. Op
haar leeftijd! Als we aan het winkelen zijn, loop ik een kilometer
achter haar, zodat niemand ziet dat ik bij haar hoor. Ik schaam me te
pletter. Iemand die een dochter van veertien heeft en dan nog een
baby krijgt! Een bejaardenbaby dus!
Alexander doet nog steeds heel verliefd tegen haar,maar tegen mij
is hij hartstikke streng sinds hij bij ons woont. Hij zeurt steeds maar
over mijn tafelmanieren, over dat ik de muziek te hard zet, en vooral
over dat ik mama niet genoeg help. Ik wil best meehelpen, vooral nu
ze zo’n dikke buik heeft, maar niet als ik het MOET. En vooral niet
als hij het zegt. Hij is mijn vader niet en heeft dus niks over mij te
vertellen.
Mijn moeder heeft ook nauwelijks meer tijd voor me, terwijl we het
vroeger hartstikke gezellig hadden met zijn tweetjes.
En nu mag ik ook niet meer bellen! Alexander zei dat hij anders
failliet gaat aan de telefoonrekening. Eigen schuld dikke bult, had hij
maar niet moeten verhuizen. Gelukkig heb ik de computer nog, en
kan ik met jou en Jonas melen. Jammer dat Sas er geen heeft.
Jij bent deze week al begonnen in de tweede.Valt het mee? Heb je
Prittsema dit jaar weer voor bio? En met wie heeft Sas op dit
moment verkering? Met nummer zevenenzeventig of zo? Ik kan niet
meer bijhouden hoe ze heten.Toen ik haar vorige week aan de telefoon
had (record, tweeënhalf uur, op haar mobiel) vertelde ze dat ze
in één week drie vriendjes had gehad. Hoe doet ze dat toch?
Ik heb nog niet eens gezoend. Jij ook niet, hè? Of stiekem wel en het
mij niet verteld? Je moet mij alles meteen zeggen, hoor, dan doe ik
dat ook bij jou.Als je echte vrienden bent, vertel je elkaar alles,
toch?
Ik vroeg aan Sas hoe dat nou precies moest: zoenen. Ze grinnikte en
mompelde wat over Ruig Zoenen en Soft Zoenen, maar ze wilde
niet uitleggen wat het precies was. Ze zei dat ik het zelf maar moest
uitproberen. Nou, daar heb je wat aan, zo’n vriendin.Van allebei de
woorden krijg ik de rillingen. Bij Ruig Zoenen krijg ik een beeld van
twee grommende, kwijlende beesten, met bloeddoorlopen ogen, die
elkaar de kleren van het lijf scheuren. En bij Soft Zoenen krijg ik een
klef en plakkerig gevoel, brrr! Allebei niks, dus.
Veertien jaar en never been kissed. Zou dat wel normaal zijn? Ik zou
trouwens nooit met iemand zoenen als ik niet echt verliefd was.
Maar hoe weet je nou wanneer je dat bent? Hoe voelt dat?
Volgens mij is Sas niet echt verliefd op al die jongens. Ik denk dat ze
het voor de sport doet. Ze heeft vast een hele gespierde tong!
Sascha Jansen,wereldkampioen Tongen! Haha! (Niet tegen haar
zeggen dat ik dat gezegd heb, hoor!!!)
Nou een ander onderwerp.Over vier dagen begint voor mij de
school. Ik zie er vreselijk tegen op.Weer een nieuwe school,weer
nieuwe leraren en kinderen,weer een nieuw gebouw waarin ik de
weg vast en zeker kwijtraak. Ik kan er al de hele week niet van slapen
en heb er buikpijn van. En nu heb ik, ramp, ramp, ook nog een
ontsteking aan mijn oog! Het doet hartstikke zeer en ik zie er niet
uit. Mijn rechteroog is helemaal dik en rood en er druipt pus uit.
Wat wit hoort te zijn is knalrood. Ik denk dat ik blind word en een
glazen oog moet. Ik durf niet eens meer in de spiegel te kijken, ik lijk
wel een buitenaards monster.
Vanmiddag moet ik naar de dokter. Ik hoop maar dat hij er snel iets
aan kan doen, want zo ga ik niet naar school. No way!
Lange meel, hè? Ik heb toch niks anders te doen. Ik ken hier niemand
en ik wil bovendien ook niemand leren kennen.
We wonen nu in een nieuwbouwwijk aan een pleintje, in een hoekhuis
van een rijtje van vijf. Ik heb de zolderkamer. Hij is best ruim,
met een grote dakkapel, maar hij staat nog vol met dozen van de
verhuizing. Ik heb alleen mijn computer, mijn beer en wat kleren uitgepakt.
Ik heb nergens zin in en doe de hele dag alleen maar suffe
spelletjes op de computer.
Mijn moeder is druk bezig de babykamer in orde te maken. Ze heeft
hem zuurstokroze geschilderd, want ze is ervan overtuigd dat het
een meisje wordt. Dat wordt lachen als het niet zo is. Ze probeert
me de hele tijd mee te slepen naar de stad om (roze) babykleertjes,
navelbandjes, zwangerschapsbeha’s en meer van dat soort stomme
dingen te kopen. Mij niet gezien.
Op het plein spelen best veel kinderen, maar dat zijn allemaal baby’s
van onder de tien jaar. Ik heb nog niemand gezien van mijn leeftijd.
Ik heb de verrekijker van Alexander ingepikt en daarmee begluur ik
iedereen. Zo kan ik hen lekker goed bekijken, maar zij mij niet.
Lieve Esther, meel supersnel terug want jij bent nog mijn enige reddingsboei.
Als ik jou niet had,werd ik gek.
Groetjes van Rosa
P.S.Weet je dat ze hier ‘moi!’ zeggen, in plaats van ‘doei’ of ‘houdoe’?!
Lachen, hè?
En ze praten ook heel raar. Ik was in de supermarkt en ik verstond
er geen bal van.
P.P.S. Ik hoop dat je niet boos wordt dat dit zo’n moppermeel was.
De volgende is vrolijker, dat beloof ik je!
