Stress, stof en gekibbel
Esther Jacobs
Aan: Esther Jacobs
Van: Rosa van Dijk
Datum: vrijdag 28 augustus 16.28
Onderwerp: Stress, stof en stikjaloers
Lieve Ezzie,
Wat fijn dat je weer thuis bent. Jeetje, wat ben jij lang
weg geweest! Ik heb je wel gemist hoor!!! Ik heb je veel te
vertellen, en alles heeft te maken met... huisvesting.
1. Neuz woont in een vuilnisbak;
2. mijn moeder wil doorbreken;
3. mijn vader wil emigreren (het gevolg van een
midlifecrisis, zegt mijn moeder);
4. Noa en Sas wonen samen;
5. en ik ben verhuisd.
Ja ja, je hoeft je nooit te vervelen met je vriendinnetje
Roselie-woepie in haar kamer vol met troepie.
Laat ik daar maar mee beginnen, met ons nieuwe huis.
Dat heb je nog helemaal niet gezien, omdat je zo nodig
zo idioot lang door Amerika moest cruisen met je papsie
en je mamsie in een luxecamper (ja, het is overduidelijk,
ik ben jaloers. Mijn zomervakantie bestond dit jaar uit
een weekje Terschelling, een paar dagen in de wereldstad
Eindhoven en een week op klompen rondklossen op de
boerderij van Joons ouders in Limbolonië en verder alleen
maar stress en stof en babysitten).
Een week geleden zijn we verhuisd naar het huis naast
meneer Rosetti’s bloemenwinkel. Het is een bovenhuis,
minder groot dan ons vorige huis, maar best wel gezellig.
Er zitten van die mooie oude plafonds en glas-inloodramen
in. Alleen mijn kamer is ienie-mienie klein,
niet veel groter dan een sardineblikje. Mijn bed past er
net in, met strak daartegenaan mijn bureau, en dan is er
nog ongeveer een vierkante meter over. Maar goed, ik kan
wel naar buiten kijken, ik zit aan de grachtkant. Niet dat
ik veel zie hoor, want er staat een boom recht voor mijn
raam. Ben al dikke vrienden met de familie duif. Not dus.
’s Ochtends om vijf uur zetten ze het op een koeren dat
horen en zien je vergaat. Heeft jouw vader niet toevallig
ergens een luchtbuks staan?
Het benedenhuis hoort er ook bij en dat zijn ze nu aan
het doorbreken naar meneer Rosetti’s winkel. Het stof zit
overal. In mijn haar, in mijn oren, in mijn computer, in
mijn telefoon en in mijn hersens. Ik kan nauwelijks nog
nadenken (dat kon ik toch al niet zo geweldig). Eigenlijk
zou de nieuwe winkel/lunchroom overmorgen open
moeten gaan, maar dus niet. Alles gaat veel langzamer
dan dat ze dachten. Stress!
Dan punt 2: mijn moeder wil doorbreken. Niet als actrice,
schrijfster of als zangeres, maar de muur tussen het
bovenhuis van meneer Macaroni en ons huis, zodat er
één grote woning ontstaat. Zij wil samenwonen, maar
volgens mij wil Macaroni dat niet. En ik ook niet, hoe
aardig hij ook is. Stiefvaders geven alleen maar gedoe. Als
het misgaat tussen hen zit er tenminste nog een muur
tussen. Anders moeten we voor de dertigduizendste keer
verhuizen en daar heb ik totaal geen zin in, dat snap je
wel. Wat ik heel stom vind is dat mijn moeder weer eens
niet met mij overlegt. Dat doet ze met hem.
Dan gaan we naar punt 4: Noa en Sascha wonen nu
samen op de zolderverdieping van meneer Ravioli’s
huis. Het is er heel knus. Het is één lange ruimte die in
tweeën wordt gedeeld door een badkamertje met een
wc. Het heeft een schuin dak, met overal balken (geen
spinnenwebben, meneer Pasta is héél netjes!). Ze hoeven
niet eens huur te betalen! Echt aardig van hem.
En dan punt 1 (lekker logische volgorde, hè?): Neuz is
eergisteren verhuisd naar Rotterdam. Hij woont daar in
een vuilnisbak! Nee hoor, in een container. Dat is een
grote ijzeren bak waar ze normaal dingen in vervoeren,
die omgebouwd is tot huis. Ik wist ook niet dat het
bestond, maar het komt door de woningnood. Ik ga er dit
weekeinde naartoe, ik ben heel benieuwd hoe het eruit
ziet. We zouden eerst samen naar kamers gaan zoeken,
maar uiteindelijk vond hij dat geen goed idee. Voor de
meeste kamers in studentenhuizen moet je namelijk
‘instemmen’. Dat betekent dat je op bezoek gaat en dan
word je door de mensen die al in dat huis wonen gekeurd.
En dan is het stom als je vriendin meegaat, vond Neuz. Bij
geen één van die instemmingen werd hij uitgekozen (per
keer komen er vaak wel 20 of 30 mensen). Toen heeft hij
op het laatste nippertje (zijn school begint ook volgende
week) via Julia (die zat in Groningen bij hem in de klas en
gaat ook naar de kunstacademie) een containerwoning
weten te bemachtigen. Ik vind het zo spannend dat hij nu
op kamers woont. Ik zit er de hele tijd over te fantaseren.
Over dat we het gezellig maken, kaarsjes aan, lekker
romantisch. Dat we eten wat we willen, doen wat we willen
en met z’n tweeën zijn. Maar dat is tegelijk ook wel een
beetje eng. Neuz en ik zijn nog nooit met elkaar naar bed
geweest en ik weet niet of ik dat al wel wil...
Over mijn vaders midlifecrisis vertel ik je later, ik moet nu
de dwergjes van de crèche halen!
De stofballetjes van je vriendin Rosardientje
PS Een midlifecrisis betekent dat je halverwege je
leven denkt: is dit nou alles? Gaat het nu zo door tot
mijn pensioen? Sááái! En dat je dan het roer helemaal
omgooit en gekke dingen gaat doen. Bijvoorbeeld je baan
opzeggen, naar Suriname verhuizen en daar in een hutje
in de bushbush gaan wonen.
PPS Toen mijn moeder me uitlegde wat een midlifecrisis
was kreeg ik bijna ruzie met haar, want ik zei dat meneer
Spaghetti en de nieuwe winkel dan het resultaat van háár
midlifecrisis zijn. Haha!
PPPS Zouden wij er later ook een krijgen?
